Czas mija nieubłaganie, dni do matury biegną szybciej niż najszybci sportowcy świata. Dopiero przeżywaliśmy najważniejszy bal życia, który swoją drogą był niczego sobie, przypominający nam o stu dniach do egzaminu, a nagle zrobiło się ich już o czterdzieści mniej! Szkoda tylko, że wiedza nie wchodzi tak samo szybko i bardzo mi jeszcze daleko to tego co już dawno powinno nastąpić. Szanowny pan Pazdro nie przekonuje mnie ani trochę, pan Witowski też nie zachwyca, a ciągnąca się (nie)zima wcale nie pomaga w tym wszystkim. Cały tydzień (oprócz niedzieli, rzecz jasna) spędzany w szkole to całkiem dobra rozrywka. Dobrze, że są przyjaciele, którzy czasami próbują pokonać w tej konkurencji nawet szkołę i całkiem dobrze im to wychodzi. Równie dobre jest to, że posiadam jakieś stare zdjęcia, bo na nowe najzwyczajniej nie mam czasu.
Najbliższych dwóch miesięcy obawiam się niesamowicie, wcale nie mam na nie ochoty, ale wiem, że mogą bardzo mocno wpłynąć na to co będzie dalej. Warto byłoby jeszcze tylko wiedzieć co powinno być dalej, a póki co nie wiem chyba nic... Oby wielkie nadzieje nie pozostały tylko nadziejami...
Koniec roku zawsze jest czasem podsumowań. Kolejny rok odchodzi już do przeszłości, naszej małej, prywatnej historii. Odchodzący rok przyniósł mi niezwykle wiele! Udało mi się przez ostatnie 365 dni poznać mnóstwo nowych ludzi, którzy mam nadzieję, że zostaną na dłużej, bo są to niesamowici ludzie. Z częścią swoich dawnych znajomych odnowiłam i polepszyłam kontakt, co też jest powodem niesamowitej radości! Przeżyłam w tym roku super przygody, super wakacje, które stały się dla mnie też niemałym wyzwaniem. Trochę się zmieniło, ale na te zmiany także nie narzekam! Stałam się dorosła, co dalej jest dla mnie niezłym szokiem, wcale nie takim super kierowcą ;), podjęłam swoją pierwszą pracę, od kilku tygodni ćwiczę poloneza, co oznacza tylko tyle, że już za cztery miesiące najważniejszy dla mnie egzamin i czas chyba równie ważnych decyzji. Mam nadzieję, że będzie to czas spełnionych marzeń, a nie smutków i zawiedzenia, zarówno dla mnie jak i moich przyjaciół.
Miniony rok zostawia miliony niesamowitych wspomnień, z czego jak zawsze bardzo mocno się cieszę, przecież przez całe nasze życie powinniśmy pracować na najlepsze wspomnienia!
Na koniec końca łapcie ode mnie kilka kadrów świątecznych lampek, najlepszą piosenkę na końcowe rozmyślenia...
..... i jak najlepsze życzenia na kolejne nie 365, a 366 dni, które są szansą na kolejne 366 dni radości, wyzwań i lepszego życia! :)
Jak co roku, cofnęliśmy dzisiaj nasze zegarki o godzinę. Kilknaście dni temu miałam jednak okazję zobaczyć jak ludzie "cofają swoje zegarki" o kilkanaście, a może nawet i kilkadziesiąt lat! To wszystko za sprawą zaproszenia na wystawę fotograficzną "Nauczyciele raciąskich szkół i przedszkoli" zorganizowaną przez naszych zaprzyjaźnionych seniorów! Wzruszenie tam obecnych i przywoływanie przez nich wielu wspomnień utwierdziło mnie tylko w tym, że fotografie są bezcenną pamiątka, która zawsze będzie aktualna! :)
Podobno zachody słońca lubi się, gdy jest się smutnym. Myślę, że jak od wszystkiego, tak i tu istnieją wyjątki. W zachodach jest coś magicznego, coś niewytłumaczalnego, coś co powoduje, że uwielbiam do nich wracać i je oglądać, a bardzo często także fotografować! Za każdym razem to samo, a jednak inne, natura lubi czasem zaskakiwać! :)
Kolejny post, a ja zaczynam go tymi samymi słowami, co poprzedni. Korzystam z wakacji jak tylko mogę! Taka już moja osobowość, że czerpie z życia ile się da, a czasami i trochę więcej. Tym samym sposobem nie mam kiedy dodać tu posta i zdjęć.
Po ponad miesiącu wróciłam do domu, chyba na trochę dłużej. Wakacje dobiegają końca, a ja powspominam z Wami ich początki i to jak spędziłyśmy ten czas z moją siostrą oraz w tym przypadku także moją modelką! :)
